Zoals iedereen hebben wij ook bij honden de beslissing moeten
nemen om ze in te laten slapen of zijn er honden gestorven.
Deze pagina is ter
nagedachtenis aan hen.
Soms schieten woorden tekort om te beschrijven wat er precies door je heen gaat. Ik heb altijd gevreesd dat ik ooit deze dag zou meemaken dat ik afscheid zou moeten nemen van Junior... en nu is die dag gekomen en wat was dat moeilijk...
Iedereen die Junior heeft gekend, weet wat voor geweldige hond hij was. Niet alleen zijn uiterlijk, maar juist zijn karakter maakte hem de hond die hij was. Wij missen hem enorm!
Ruim een jaar na het overlijden
van haar moeder, was het tijd om Sierra te laten gaan. Zoals we verwachtten kon
ze eigenlijk niet leven zonder haar moeder. Dat ze het nog een jaar heeft
volgehouden heeft ons toch wel verrast. Op 12,5 jarige leeftijd was haar tijd
gekomen.
Sierra was de moeder van Ch. Memory Lane From Higher Grounds en Ch. Pure Design
From Higher Grounds.
Princess was onze oude dame en op 13,5 jarige leeftijd was toch echt haar tijd gekomen met moesten we haar in laten slapen.
Van de ene op de andere dag kon Siouxy niet meer lopen. Behandelingen in de kliniek konden niet meer baten en op bijna 9 jarige leeftijd moesten we haar in laten slapen, geheel onverwachts.
Balou was al enige tijd zwak op zijn achterhand en we wisten dat we dit besluit moesten nemen. Toch is het een moeilijk besluit geweest om hem in te moeten laten slapen. Balou is bijna 11,5 jaar geworden.
Soms kan het leven heel wreed zijn... Luna was aan het genieten van haar vijf pups, toen zij zeer plotseling heel ziek werd en binnen 12 uur stierf in de kliniek. Het verlies van Luna laat een groot gat achter in ons huis. Niet alleen voor ons, maar ook voor haar zes weken oude pups, die nu de wereld moeten verkennen zonder de begeleiding van hun moeder.
Het
was een zware dag op 9 maart 2005. Precies op haar elfde verjaardag moesten we
met Mandy naar de kliniek, wetende dat ze niet meer thuis zou komen. Vier jaar
lang heeft ze gevochten en op haar eigen verjaardag verloor ze de strijd...
Het is zo moeilijk te beschrijven wat Mandy voor ons betekende. In ons
fokprogramma was ze het meest invloedrijk van allemaal, met haar zijn we
begonnen met fokken en bijna alle succesvolle honden zijn terug te leiden naar haar.
Het belangrijkst voor ons was toch wel haar fantastische karakter, een karakter
dat je zou willen dat iedere hond dit heeft. We zijn erg blij dat we veel van
haar terugzien in haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.
Trix
was onze allereerste hond, een border collie zonder stamboom. In 1990 kregen we
haar als puppie met een enorme hoeveelheid energie, zoals te verwachten van een
border collie. Zo beef ze tot de leeftijd van ongeveer tien jaar en hield onze
collies alert. Daarna werd ze wat rustiger. In het laatste jaar werd ze helemaal
doof en voor een groot gedeelte blind. Toen ook haar gewrichten haar in de steek
gingen laten, waardoor de moeite kreeg met opstaan en lopen, was de tijd gekomen
om haar te laten gaan.
Het is moeilijk te bevatten dat ze er niet meer bij is, ruim veertien jaar een
hond in je leven te hebben is erg lang...
Pierrot was de eerste reu in ons midden. Hij liet ons zien hoe
zacht het karakter van een reu is, waardoor we in de loop van de jaren meer
reuen hebben gekregen.
Iedereen mist Pierrot. Hij lag altijd op een vaste plaats op de bank en die plek
is nu leeg...
Hayca was
onze eerste langhaar collie en niet alleen daarom erg speciaal voor ons. Door
haar is de liefde voor dit ras ontstaan.
we zijn erg dankbaar dat we haar in ons midden hadden, helaas alleen veel te
kort...
